Gitaarverhaal: Fender Mustang Bass

Na Pinky moest ik een tijdje nadenken over een volgend gitaarverhaal. Nu de opnames van de nieuwe Blue and Broke-plaat zijn afgerond, dacht ik dat het leuk zou zijn om zowat het belangrijkste instrument van de plaat in de verf te zetten: de Mustang Bass van Fender.

Mensen letten vaak niet echt op de bass, of beter toch niet zo vaak op het soort bass-gitaar dat iemand gebruikt. De voorbije jaren overkwam me het wel regelmatig dat ik opzocht welke bass gebruikt werd voor een song omdat ik de bass-klank zo mooi vond. Zelf noemde ik het de Gainsbourg-klank. Tot mijn verbazing was het steevast dezelfde bass: een mustang die bij mijn weten niet voor Gainsbourg gebruikt werd, maar wel die typische jaren 60 Franse muziek klank had.

De laatste druppel kwam toen ik Sacri Cuori zag bij Arscène in Hansbeke en een kleerkast van een Italiaanse bassist met het minuscule bassje zag spelen.

Toen wist ik het zeker: die bass moest ik hebben en zou mee de klank van onze volgende plaat bepalen. Waarna een zoektocht begon naar een dergelijke Mustang-bass. Het hoefde geen oude of nieuwe te zijn, de klank was vooral belangrijk. Uiteindelijk werd het een oudje met hier en daar een behoorlijke deuk in, maar die perfect klinkt. Voor de liefhebbers: het is een rood exemplaar met race-strepen. Fender maakte drie race-versies, in blauw, rood en geel. De gele zijn quasi onvindbaar.

De Mustang Bass was oorspronkelijk net als de Mustang gitaar ontworpen als budget-gitaar voor de beginnende speler. De bass heeft veel gemeen met de precision van Fender, maar heeft een kortere schaal waardoor het een fijn instrument is voor mensen met kleinere handen of voor gitaristen die ook eens bass willen spelen. Op Colossus, het titelnummer van de recente plaat van Triggerfinger, speelt Ruben Block trouwens ook een Mustang bass. Wat bij deze bass vooral klankgewijs opvalt is dat als je een noot speelt deze vrij snel uitsterft. De gitaar heeft relatief weinig sustain. Het gevolg van de kortere schaal en de kortere klank is dat je ook anders gaat spelen. Bij onze plaat merkten we dat in de praktijk het orgel vaak lager speelde dan de bass, die tussen het laagste register van de Hammond en mijn gitaar inkwam.

Je kan onze ‘Mustang’ hier in actie zien:

Augustijn is ondertussen zo fan van de bass… dat hij er zelf ook nu een exemplaar heeft in stemmig zwart. Mijn persoonlijke YouTube-verslaving zijn de Guitar of The Day-video’s van Norman’s Rare Guitars met Marc Agnesi. Hier zie je hem aan de slag met een zeldzamer exemplaar van deze bass.

Advertenties

Een reactie op “Gitaarverhaal: Fender Mustang Bass

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.