Gitaarverhaal: Pinky

Dit is iets nieuws dat ik af en toe wil doen, verhalen vertellen over gitaren. Mensen die me goed kennen weten dat ik verslaafd ben aan snaarinstrumenten en gisteren bracht het optreden van Chris Rea me op dit idee.

Gisteren speelde Chris Rea in Vorst Nationaal naar aanleiding van zijn recente plaat Road Songs For Lovers. Het was 24 jaar geleden dat ik de man op dezelfde plaats aan het werk zat. Het klinkt misschien raar, maar ik zat naast de muziek, vooral te wachten op een gitaar: Pinky.

Pinky is een Fender Stratocaster uit 1962 die oorspronkelijk wellicht rood was, maar zoals vaak bij Fenders kan gebeuren, verkleurde tot – de naam verraadt het al – een soort paars. De gitaar heeft de typische clay dots, de bruine stippen op de hals van Fender gitaren voor 1964. Het is een zeer persoonlijk instrument, waarbij de stickers van oa de Lotus 7 club de autohobby van de eigenaar verraden. Als je de gitaar bekijkt, weet je dat ze heeft geleefd.

Wat je niet kan zien is dat de gitaar ooit 3 weken in het water lag, toen de kelder van Chris Rea was ondergelopen terwijl hij bij zijn ouders logeerde. De gitaar overleefde en is vandaag nog steeds kenmerkend voor de klank van de slide-meester. Alhoewel. De voorbije jaren speelt Chris Rea vooral op Italia’s en een verbouwde Fender Squier met 2 humbuckers. Gisteren moest ik tot het einde van Stainsby Girls wachten, het voorlaatste nummer van de reguliere set, om Pinky in actie te zien. En dan nog heel beperkt. Chris kreeg vorig jaar een beroerte en de waarheid gebied me te schrijven dat de stem nog perfect intact was, maar dat je naarmate het concert vorderde kon merken hoe het gitaarspel door vermoeidheid eenvoudiger werd en ritmisch niet altijd even correct meer. Het einde van Stainsby Girls werd de solo in feite eerder wat slagwerk op gitaar. De rode Italia Maranello stond al klaar voor afsluiter Road To Hell, Pinky zou maar een paar minuten beperkt gebruikt worden.

Maar toen gebeurde er iets dat ik niet meer had durven hopen. Iets waarbij wellicht enkel gitaarfreaks zullen begrijpen dat het me emotioneel raakte, maar Chris Rea besliste Pinky niet weg te leggen voor zijn grootste hit. Je merkte dat hij hierdoor meer bij de pinken moest zijn, hij speelt het nummer al lang niet meer op de Strat en de hals en klank van de Italia’s is echt anders. Maar de Strat klinkt gewoon beter. Dus we kregen niet de dikkere klank, maar een duidelijke, door merg en been snijdende slidegitaar die doet voelen dat we in de file staan op weg naar de hel.

Emotioneel worden bij een oude gitaar heeft met veel te maken. Er is de geschiedenis, de gedachten waar ze allemaal geweest is, welke songs ze allemaal gespeeld heeft. Het is net zoals het gevoel bij een origineel schilderij versus een kopie. Maar gisteren had het voor mij nog het meest te maken met klank, de juiste klank voor het juiste gevoel.

Advertenties

One thought on “Gitaarverhaal: Pinky

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s